Ik kijk met ontzag naar mijn dochters.
Hoe zij al zo jong bouwen aan hun toekomst.
Twee banen, stage, school. Werken op zaterdag. En gewoon doorgaan. Niet omdat het moet. Maar omdat ze wíllen. Omdat ze dromen hebben.

En ik?
Ik wilde vroeger ook zoveel. Maar ik werd tegengehouden.
“Doe maar normaal.” “Dat is niks voor jou.”
En toen ik 12 was, kreeg ik er nog iets bij: “Jij gaat later voor je zus zorgen.” Of ik dan zelf een gezin zou hebben? Een druk leven? Dat deed er niet toe.

Het was geen vraag. Het was een verwachting. Een opdracht.
Geen ruimte om te dromen, laat staan om stappen te zetten.
Geen duwtje in de rug. Meer een rem.
De richting van mijn leven werd stilletjes bepaald, al lang voordat ik er zelf iets over te zeggen had. Of erover durfde te zeggen…

En dus paste ik me aan. Aan de situatie. Aan de verwachtingen. Aan wat ‘moest’. Zorgen voor een ander werd vanzelfsprekend. Zorgen voor mezelf? Dat leerde ik niet.

Tot ik op een dag in het ziekenhuis lag.
Leeg. Oververmoeid. Opgebrand.
Er was iets geknapt…vrij letterlijk. Ik kreeg een herseninfarct.
Mijn lijf trok de grens die ik zelf steeds maar voor me uit schoof.

En ik besefte: dit is niet wie ik ben. Dit is wie ik “moest” zijn.
Vanaf dat moment begon ik het anders te doen.
Ik ging onderzoeken hoe het wel kon.
Hoe ik kon zorgen zonder mezelf te verliezen.
Hoe ik verantwoordelijkheid kon dragen, zonder alles op mijn schouders te nemen. Hoe ik vanuit liefde kon blijven geven, zonder mezelf leeg te voelen.

Ik ontdekte: mantelzorg hoeft niet zwaar te zijn.
Het mag anders. Het mag lichter.
Sterker nog: het moet anders, als je overeind wilt blijven.
Sinds ik die waarheid ben gaan leven, voel ik me vrijer dan ooit.
Ik heb geleerd om ruimte te maken voor mezelf
Voor mijn energie. Mijn wensen. Mijn leven.

En het mooiste?
Ik kan mijn dochters wél die ruimte geven.
Om hun eigen pad te kiezen. Om te ontdekken wie zij zélf zijn.
Zonder de last van ‘moeten’, van zorgen, van aanpassen.
En ondertussen…Pak ik die ruimte ook steeds meer terug.
Voor mij.
Voor wie ik ooit had willen zijn.
Voor wie ik nu eindelijk durf te worden.

Herken jij dit ook? Dat zorgen voor een ander zwaarder weegt dan zorgen voor jezelf? En dat je je nu langzaam realiseert: ik ben ook belangrijk, ik ben er ook nog?
Of wil je weten hoe ik dit aangepakt heb?

Laat het me weten hieronder. Of stuur me een berichtje.
Je bent niet alleen.